امروز اولین جلسه سخنرانی نمایندگان اقتصادی نامزدها، با حضور محمدعلی نجفی از ستاد کروبی و دانش جعفری از ستاد محسن رضایی تو دانشکده برگزار شد. خبراشو احتمالا" میشنوین. ولی چند تا حاشیه توجه آدمو  به خودش جلب میکرد.

کاشکی همه کسایی که حرفشون تو تصمیم گیری ها، به خصوص تو تصمیم های اقتصادی تاثیرگذاره، به اندازه مجری و مهمونای این جلسه و دانشجوا و استادایی که حاضر بودن، بی حال و بی رمق بودن! تو بعضی از جلسه های دانشجویی و غیردانشجویی، تا فیها خالدون همدیگه یا یکی دیگه رو میارن و بجز جنگ و دعوا، کار دیگه ای ندارن. خود من هم از این جور جلسه ها کم ندیدم. منتها امروز دانش جعفری وقتی به نهایت هیجانش میرسید، تازه میشد راحت و واضح و بدون اینکه بخواد گوشتو تیز کنی، صداشو شنید. فکر میکنم فقط دو نفر بودن که یه ذره هیجان داشتن. یکی خودم، که هی میخواسم وقتی از سیاستهای اقتصادی یه بنده خدایی انتقاد میکردن، کف بزنم. اون هم احتمالا" به خاطر اینه که از فنی اومدم اقتصاد. یکی هم آقای نجفی که گاهی وقتی یه تیکه می پروند و بعدشم فقط خودش میخندید. لابد اینم به خاطر اینه که ایشون ریاضی خونده، نه اقتصاد.

کاش سیاست گذارای ما، حتی وقتی میخوان حرف بزنن، همین قدر بیحال و خواب آلو باشن، چه برسه به وقتی که میخوان تصمیم بگیرن یا یه تصمیمی رو عملی کنن. همه، حرفشونو در کمال آرامش زدن و سوالشونو پرسیدن و جوابشونو دادن و گرفتن و آخرشم پاشدن رفتن. نه کسی هو شد، نه به کسی ناسزا گفتن، نه هم هیچی.

به خاطر همین چیزاس که فک میکنم اگه معرفی برنامه های اقتصادی کاندیداها تو تلویزیون هم همین جوری باشه، خیلی مفیده و مخاطبا راحت تر میتونن تصمیم بگیرن و تو رای کاندیداها هم خیلی تاثیر داره. مگه اینکه این وسط یکی باشه که خواب آلو  نباشه و هی بخواد براش کف و سوت بزنن!

روي صحبت من در اين مقاله، با آن دسته از دوستان حامي آقاي كروبي است كه احيانا" به خاطر انتقاد به سياست هاي اقتصادي مير حسين، قصد دارند به وي راي ندهند.

شايد اين گفته چندان به خطا نباشد كه اگر هر يك از دو كانديداي اصلاح طلب، به پيروزي در انتخابات پيش رو دست يابند، تفاوت چنداني را در آنچه در حوزه هاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي عملي خواهند كرد، شاهد نباشيم. مثلا" هم ميرحسين، و هم شيخ، با شرايط حاكم در عرصه سياسي كشور، چه در داخل و چه در خارج مقابله خواهند كرد. در ديگر حوزه ها هم به همين نحو.

اگر چه آقاي موسوي، چند بار در محافل مختلف اعلام كرده است كه سياست هاي اقتصادي دوران نخست وزيري خود را پيگيري نخواهند كرد، اما من هم بر اين باورم كه اين انتقاد به ايشان و مشاورانشان وارد است كه هنوز، به طور كامل به سوالاتي كه در ميان افكار عمومي در اين رابطه وجود دارد، پاسخ نگفته اند. به عنوان مثال، ايشان هنوز مشخص نساخته اند كه دقيقا" چه سياست هايي را در حوزه هاي مختلف اقتصادي پيگيري خواهند كرد، و براي نيل به اهداف خود، دقيقا" از چه ابزارهايي استفاده خواهند نمود. صحبت هاي مهندس در ديدار با فعالين اقتصادي بسيار كلي بود، و شايد نتوان پاسخ به اين سوالات را در ميان آنها يافت. اما در رابطه با كروبي، بايد گفت كه اگر چه او هم هنوز برنامه اي مشخص را به صراحت اعلام نكرده است، اما مشاور اقتصادي وي، آقاي نجفي است كه گرايشات راستگرايانه دارد.

ليكن، با وجود انتقاداتي كه احيانا" به ميرحسين وارد است، و به رغم مزيت هاي احتمالي كروبي در برخي موارد، نكته اي كه در رابطه با ميزان آراي اين دو عزيز به ذهن من ميرسد، آن است كه شيخ، نه در ميان نخبگان و نه در ميان توده مردم، از راي لازم جهت پيروزي بر رييس جمهور كنوني كه يد طولايي در تبليغات دارد، برخوردار نيست، در حالي كه به نظر ميرسد كه  مهندس، از اين پتانسيل برخوردار باشد. البته اين تنها ديدگاه شخصي نگارنده است، و پر واضح است كه در اتخاذ تصميمي با اين اهميت، بايد به گونه اي مستدل قضاوت نموده و مثلا" به نتايج نظرسنجي هاي معتبر رجوع كرد. اما اگر فرض كنيم كه اينگونه باشد، كه به عقيده من، همين طور است، نكته كافي است كه بسيار هوشيارانه عمل كنيم.

بله، ميتوان به كروبي راي داد، اما احمدي نژاد رييس جمهور شود. در مقابل، ميتوان به مهندس راي داد كه اولا" سياست هاي اقتصادي او، تنها تفاوت مهمش با شيخ است، و ثانيا" و مهمتر از آن، ديگر احمدي نژاد، رييس جمهور نخواهد بود.

اگرچه فقط مدت کوتاهی از انتشار نامه کروبی به آقای شریعتمداری، مدیر مسول روزنامه کیهان میگذرد، اما در همین مدت اندک هم خیلی خبر ساز بوده است.

فارغ از موضوعات مطرح شده در نامه و سوای عکس العمل مخاطب آن، نکته مهمی که بعد از خواندن این نامه به ذهن میرسد، این است که ای کاش، میشد و میتوانستیم از نقاط قوت میرحسین و کروبی، و از مزیت هایشان نسبت به رقیب نه چندان کم شانسشان در انتخابات، در یک راستا استفاده کنیم و نقاط ضعف احتمالی شان را با یکدیگر پوشش دهیم. اصلا" قابل درک نیست که رفتار انتخاباتی این دو عزیز، جوری باشد که بعد از اعلام نتایج انتخابات، هم خودشان و هم چند ده میلیون نفر دیگر، حسرت بخورند. چرا کروبی و میرحسین نباید بتوانند رایشان را در یک سبد بریزند؟

کلا" در چند روز اخیر، خبرهای انتخاباتی بیشتری را نسبت به قبل شنیدیم، مثل همایش موج سوم با حضور خاتمی و میرحسین، فعالیت های آقای کروبی، اعلام کاندیداتوری محسن رضایی و از این جور خبرها. به نظر می آید که جو انتخابات، کم کم دارد گرمی لازم را پیدا می کند.

ظاهرا" با کاندیدا شدن محسن رضایی، مقداری از رای راستی هایی که نمی خواستند به احمدی نژاد رای بدهند و میر حسین را در گوشه ذهن داشتند، یا حتی شاید کروبی را گزینه بدی نمی دانستند، به سمت او جذب خواهد شد. علاوه بر آن، به نظر می آید که کروبی با انتشار این نامه و کارهایی مثل این، بتواند بخشی از آرای خاموش را به سمت خودش جذب کند.این در حالی است که میرحسین و مشاوران ایشان، نه تنها تا کنون به سوالاتی که مثلا"در رابطه با دیدگاههای اقتصادی ایشان مطرح می شود، پاسخ خوبی نداده اند، بلکه گویا احیای آرای خاموش را هم به کلی از ذهن خارج کرده اند. یکی از فعالین باتجربه سیاسی، به نکته خوبی اشاره کرده بود که میرحسین، باید لحنش را با توجه به شرایط امروزی تغییر بدهد.  ظاهرا" ایشان متوجه نیستند که در حال انجام مبارزات انتخاباتی هستند، آنهم با حضور رقیبی مثل احمدی نژاد، که به خوبی نشان داده در امر تبلیغات، هیچ کس به گردش هم نمی رسد.

فرصت باقی مانده تا روز انتخابات، به سرعت رو به اتمام است.

خیلی وقت ها، در میانه هیاهو و آشوب خبرهایی که هر روزه توجه بسیاری از ما و عموم جامعه را به خود جلب می کند، مثل اخبار پر سر و صدای ورزشی، دعوای امروز و آشتی فردای دو مربی فوتبال، استعفای این یکی و خداحافظی آن یکی و از این قبیل خبرها، اتفاقات دیگری نیز روی می دهند که اگر چه چندان توجهی به خود جلب نمی­ کنند، اما بسیار حائز اهمیت هستند و باید بیشتر به آنها فکر کرد. از جمله این خبرها می­ توان به هشدار رییس اتاق بازرگانی تهران اشاره کرد که گفته است "در حال حاضر، تولید، دچار تنگی نفس شده و ذات الریه گرفته است". یا به این نکته که در گزارش مرکز پژوهش­های مجلس آمده، اشاره کرد که طبق آن، "... پیشنهاد تاجران چینی به تولیدکنندگان داخلی مبنی بر توقف تولید در داخل (و به جای آن )، خریدکالاهای مشابه خارجی، حتی با علائم تجاری داخلی(!) و با قیمتی کمتر از قیمت تمام شده (در ایران)، پیشنهادی است که در بلند مدت، فضای کسب و کار کشور را با بحران مواجه خواهد کرد." یکی دیگر از این قبیل خبرها که البته شاید برعکس دوتای بالا، خیلی مایوس کننده نباشد، در روزهای اخیر به گوش رسید. اخیرا مجلس مصوبه ای داشته که به موجب آن، تعرفه محصولات نهایی کشاورزی به اندازه تعرفه واردات خودرو سواری افزایش خواهد یافت. اگر چه هنوز شورای نگهبان، نظرش رادرباره این مصوبه اعلام نکرده، اما آن قدر اهمیت داشته است که باعث گردیده وزارت بازرگانی برای جلوگیری از افزایش جهشی قیمت این قبیل محصولات کشاورزی، کاهش تعرفه واردات خودروهای سواری را دردستور کار کمیسیون ماده یک قرار دهد.

این خبر را مثل هر خبر دیگری باید به صورت همه جانبه موردبررسی قرار داد. اما فارغ از اینکه اصلا این مصوبه نهایتا به تایید شورای نگهبان، یا در صورت لزوم ، مجمع تشخیص مصلحت نظام برسد یا خیر، و نیز سوای اثر احتمالی آن بر قیمت محصولات نهایی کشاورزی، باید به تاثیری که احتمالا بر قیمت خودروهای وارداتی خواهد گذاشت، بسیار توجه کنیم. درست است که کسی مثل ابراهیم جمیلی، عضو هیئت رییسه اتاق ایران گفته این مصوبه، موجب سرمایه گذاری در بخش های غیر مزیتی اقتصاد خواهد شد و افزایش یا کاهش تعرفه ها قطعا باید به نفع تولیدکننده باشد!!!، اما نباید نیمه پر لیوان را از یاد برد. به خاطر داشته باشیم که امروزه ، در دنیای بسیار رقابتی و جهانی شده، هنوز هم این خودروها با تعرفه تقریبا 200 درصدی در ایران به فروش می­ رسند، و به یاد داشته باشیم که به خاطر عدم رقابتی که دربازار خودرو داخل کشور وجود دارد، باید خودروهای ساخت داخل که در مقایسه با خودروهای روز دنیا از کیفیت بسیار پایینی برخوردار هستند را با قیمت های بالا خریداری کنیم. البته احتمالا این مصوبه با مخالفت های بسیاری به ویژه از سوی دو خودروساز بزرگ کشور یعنی ایران خودرو و سایپا روبرو خواهد شد که "در محیطی دوستانه" با یکدیگر در حال رقابت هستند و قصد دارند " از امکانات یکدیگر" استفاده کنند تا به "مردم" بهتر خدمات رسانی کنند. خوشا به حال "مردم"!

باری، حال که پس از این مصوبه، گفته می­ شود که بر اساس یکی از گزینه های پیشنهادی، رقم عجیب و غریب تعرفه 40 درصدی برای واردات خودرو سواری مطرح شده، به نظر می رسد که باید این خبر را به طور جدی­تری پیگیری کنیم.

در مبارزات انتخاباتی، به خصوص در کشور ما باید خیلی سنجیده و محتاط عمل کرد. شاید حتی یک حرکت کوچک درست یا غلط، مخصوصا" در روزهای نزدیک به انتخابات خیلی اثرگذار باشد.

مثلا" آقای میر حسین چند وقت پیش گفتند که اگه رییس جمهور شوند، گشت های ارشاد رو جمع می کنند. من قکر می کنم اولا" ایشان میتوانستند بین برخوردهایی که با افراد مزاحم مردم می شود، با برخوردهایی که باعث مزاحمت برای مردم عادی می شود، فرق بگذارند. چون به نظر میاد که مردم از برخوردهای دسته اول راضی اند و از دسته دوم ناراضی. البته این برداشت شخصی من است. ضمن این که اگر ایشان رییس جمهور شوند، انتظار می رود که به حرفشون عمل کنند. اگر بخواهند برخوردهای نوع اول را جمع کنند، بگذریم از این که اصلا" قانون این اجازه را بهشون میده یا نه، شاید نارضایتی مردم را در پی داشته باشد، و اگر نخواهند برخورد کنند، این انتقاد به ایشان وارد است که چرا به شعارشان عمل نکرده اند.

ثانیا" اگر آقای میر حسین و مشاوران ایشان فکر می کنند که واقعا" این پتانسیل در جامعه هست که به این شعارها رای داده شود، بهتر نیست که برای زدن این حرف ها صبر کنند تا جو عمومی کشور، انتخاباتی تر شود؟ احتمالا" آن موقع، این صحبت ها بیشتر شنیده می شوند و تاثیر بیشتری دارند. فکر می کنید اگر آقای احمدی نژاد، حرف های چند روز قبل از انتخابات قبل را مثلا" دو هفته زودتر گفته بود، همین قدر تاثیر داشت؟

به هر حال، من فکر می کنم که آقای میرحسین و مشاوران ایشان باید هوشیارتر و سنجیده تر عمل کنند. صرف این که مردم از کسی ناراضی باشند، تضمین نمی کند که رقیب او رای بیاورد.